It’s Alive blog: de laatste week

Zoals aangekondigd moest ik maandagmorgen vroeg opstaan. Dat is gelukt, maar met moeite. Uienveredelaar Luigi pikte me op om samen een uurtje richting het noorden te rijden waar we een uienproef gingen beoordelen. Ik had in de eerste week al een korte introductie gehad in het veredelen van uien, maar aangezien Luigi druk was met werkzaamheden in het buitenland, konden we er deze week pas mee aan de slag. Aan de hand van de proef liet hij mij zien waar hij naar op zoek is, wat de aanpak is en wat hij met de resultaten gaat doen. Alle uien werden nu beoordeeld en de prestaties gemeten. Nu worden we opgeslagen en over een paar maanden nog een keer bekeken om de bewaarkwaliteit te meten.

Dinsdag was weer een drukke dag vol venkel. We gingen verder met de voorbereidingen van een grote proef die een of twee weken na mijn vertrek gaat beginnen. In dit geval hield dat in: de zaden bij elkaar zoeken, uitpluizen hoeveel zaden we van alles nodig hebben en deze dan ook klaarzetten. Alles wat nog niet aanwezig was, moest dan in de loop van de week als de wiedeweerga verzameld worden van de planten uit de kassen. Daarom dus ook gelijk gekeken of de ontbrekende zaden al geschikt waren voor oogsten.

De dag daarna ben ik weer bezig geweest met meloenen. We begonnen wat later dan gepland omdat er een probleem was met de meloenen bij een teler (hij bleek te veel water te hebben gegeven) dus daar moesten ze eerst even snel heen. Toen ze daarmee klaar waren, pikte Mario me op van het onderzoeksstation om een proef met ‘full-netted’ meloenen te beoordelen. Daarna zou hij dan zijn resultaten met die van mij vergelijken. Dat was heel leuk om te doen en mijn resultaten bleken niet veel te verschillen van die van hem.

Donderdag was weer een vroegertje. Om half 7 haalde Alessandro me op om naar Fucino te rijden voor venkelproeven. Fucino is een voormalig meer dat volledig is drooggelegd. Het lijkt dus best op Nederland als je de omliggende bergen en de zon wegdenkt. Alessandro waarschuwde mij van te voren dat in deze regio dingen er iets anders aan toe gaan dan in de rest van Italië. Het is een van de vruchtbaarste gebieden van het land, maar al het werk dat ze doen, gebeurt in een paar maanden aangezien het er vanaf de herfst vriest.

De mensen hebben daar ook wat andere gewoonten en gebruiken dan in de rest van de omliggende regio’s: heel veel praten, koffie drinken en uitgebreide lunches. De teler die de proeven op zijn land had staan, wachtte ons al op en na een kop koffie gingen we de verschillende proeven bezoeken en beoordelen, om daarna weer bij hem terug te komen zodat we konden lunchen. Man man man, dat was vermoedelijk de langste lunch van mijn leven, maar ook een van de betere. Zelfs al zou ik niets hebben besteld, dan kwam er nog voldoende eten op tafel voor een heel weeshuis. Daarna zijn we nog verder gegaan de prestaties van het nieuwste en zeer succesvolle ras van Enza Zaden (door Alessandro ontwikkeld) te bekijken, op verschillende locaties. Uiteindelijk kwamen we ´s avonds laat weer aan in Tarquinia en ben ik zonder avondeten gaan slapen. Eten was onnodig.

Vrijdag was al weer mijn laatste dag van mijn stage. Net zoals de week ervoor weer een dag in het lab, maar deze keer alles zelf doen. Tot de lunch ging alles perfect en voorspoedig, maar daarna liep het anders dan (ik had) gepland. Met de lunch had ik zoals gebruikelijk weer gekaart met de mannen van de administratieve zaken. Maar na de lunch klaar hadden ze een afscheidscadeautje voor mij, namelijk een spel Napolitaanse kaarten zodat ik het spel ook in Nederland kon spelen. Daarna ging ik weer aan het werk dat ik voor de lunch aan het doen was, maar ik werd al snel weer vandaan gehaald zodat we afscheid konden nemen (de mensen van het onderzoeksstation en ik dus). Na veel woorden en bedankjes wisselden we cadeautjes uit. Ik heb ze een fles grappa gegeven die ik uit het noorden had meegenomen en die ze dan mooi tijdens de lunch kunnen opdrinken.

Daarna heb ik nog snel mijn dingen afgemaakt, maar toen was de laatste dag inhoudstechnisch voorbij. ´s Avonds nog gegeten met Alessandro en zijn gezin om de volgende dag naar huis te gaan.

Allereerst kan ik niet anders zeggen dat de mensen met wie ik te maken heb gehad, zeer aardig en bijzonder behulpzaam zijn geweest. Niet alleen de Italianen, maar ook alle mensen die zijn langsgekomen om hun proeven te bekijken. En niet alleen tijdens het werk maar ook ernaast. Ik kan mij niet aan de indruk ontrekken dat op het moment dat ik met iemands werk meeliep, ik die persoon in zijn werk vertraagde. Maar niemand leek dat ook maar enigszins erg te vinden. Sterker nog, iedereen legde juist heel erg enthousiast en vol passie uit wat ze allemaal aan het doen zijn, waarom en hoe.

Inhoudelijk ben ik erg verrast en enthousiast geworden. Tot nu toe had ik alleen een lijst met dingen die ik niet zou willen doen. Plantenveredeling past niet in die lijst. Misschien is het tijd om toch een lijstje te maken met zaken die ik wél zou willen doen. Ik ben in ieder geval erg gegrepen door de mogelijkheden en de uitdagingen in het veredelen van planten.

Uiteindelijk kan ik niet anders zeggen dat deze ‘werkvakantie’ een superervaring is geweest en ik er heel veel van heb geleerd en aan heb gehad. In Italië, in de zon. Een bedankje aan Enza Zaden is dan ook wel op zijn plaats en dat wil ik dan ook gelijk doen: bedankt. Verder kan ik iedereen aanraden volgend jaar ook zoiets te doen, want je hebt er veel aan en het is een goede invulling van je vakantie.

Ondertussen ben ik via Verona naar vrienden in Duitsland gereisd. Een paar dagen hier en dan weer terug naar huis want het was een drukke, gezellige tijd en ik ben toch een beetje moe.