It’s Alive blog: het vervolg

Het zat er al een tijdje aan te komen, maar er is natuurlijk ook een deel twee in de wonderlijke avonturen van Jaap Kooiman. Te beginnen met de enorme cliffhangers uit deel 1:

1. Ik heb het tweede (en laatste) Engelstalige boek dat de plaatselijke boekhandel had ook aangeschaft en uitgelezen.

2. Mijn huid heeft besloten dat twee keer verbranden in 1 week te veel is, en zoekt zijn heil ergens anders.

3. Ik ben geen slangen tegengekomen of erg grote hoeveelheden meloenen.
   Tot zo ver de cliffhangers, dan kunnen we nu verder.
   

Zondag op maandag was de dag dat het mooi weer zou worden in Nederland. Na 4 maanden droogte ging het hier eindelijk regenen en onweren. Maar dat was geen probleem voor mij, want ik begon maandag met een dagje in het biologisch lab. Ik heb daar van alles geleerd over welke technieken worden gebruikt bij verschillende processen, bijvoorbeeld om sneller zuivere lijnen te krijgen. Verder heb ik embryo’s van planten gered (embryo rescue heet het, vandaar) en op media gezet zodat ze lekker kunnen groeien.

In de lunchpauzes ben ik een typisch Italiaans kaartspel aan het leren waarvan ik de naam steeds vergeet, maar die geef ik volgende week dan wel. Daarnaast leer ik ook gelijk hoe je aardige pasta pesto maakt aangezien ik dat nu een aantal keer voor de lunch heb gemaakt en de Italianen uiteraard allerlei suggesties hebben om mijn Hollandse pastakookkunsten te verbeteren. Maar om eerlijk te zijn maakt het mij vrij weinig uit of mijn pasta droog is of niet, ik lust wel een glas water bij mijn lunch. 

Dinsdag stond in het teken van venkel. Een aantal datasets combineren en vervolgens controleren in het veld of het klopte en of er al zaden verzameld konden worden. Ook nog een kleine hoeveelheid zaaiingen voorbereid voor later die week. In de lunch werd ik al aardig bedreven in het nieuwe kaartspel, wat ik ook zal kopen en meenemen naar Utrecht. En wat vond ik ’s avonds op mijn gebakken aardappelen, venkel natuurlijk.

Donderdag vroeg vertrokken met de auto naar het noorden (ja ik heb niet gereden natuurlijk) om in de buurt van Mantova nog een proef met meloenen te bekijken. En daarna ook nog een grotere proef met courgette. Ik had daar nog niets eerder mee gedaan, dus dat was weer een hele nieuwe ervaring. Ik heb daar weer een hoop van opgestoken. Je hoeft die dingen niet continu te proeven, want er wordt voornamelijk naar prestatie en opbrengst gekeken.

Daarna zijn we naar Piemonte gereden om daar te overnachten en de volgende dag bezochten we iets wat werd omschreven als een open dag. Wat het nu precies was, begrijp ik nog steeds niet helemaal. Maar het komt erop neer dat een organisatie vanuit de overheid de gewassen van verschillende bedrijven test zodat boeren kunnen beoordelen wat voor hen het beste ras is. En voor groenteveredelingsbedrijven is het een mogelijkheid om te zien hoe het ervoor staat met de concurrentie (en een gratis extra proef op een andere locatie). We hebben gekeken naar tomaten, courgette, aubergine en paprika’s. Was heel leuk om te zien hoe de mensen van de verschillende bedrijven een beetje naar elkaar aan het loeren zijn. En ook erg interessant omdat ik verder nog niets met tomaten had gedaan. Ze hebben daar hele rare tomaten in de vorm van kleine pompoenen.
Vervolgens nog een goede fles wijn gekocht en terug gereden naar Tarquinia (zes uur rijden).

Nogal moe ben ik thuis in slaap gevallen om de volgende dag vroeg op te staan voor een weekend Rome. Dus hop, op de trein en anderhalf uur later stond ik in Rome. Na een uur door de Roomse hitte te hebben gewandeld op zoek naar een hostel, was het duidelijk dat ze allemaal vol zouden zitten en dat ik er beter een had kunnen reserveren. Dan maar weer een uurtje in de trein aan het einde van de avond. Naar mijn idee heb ik uiteindelijk nog behoorlijk veel gezien, maar Rome is nogal groot en veel is dus bij lange na nog niet eens de helft. Wie verzint er dan ook een museum (Capitoline Museum) met zo veel dingen dat je wel een halve dag bezig bent. En dit was nog niet eens de grootste.

Uiteindelijk de hele dag bezig geweest met musea en een hoop oude dingen bekeken. Binnen was het altijd wel aardig te overleven, maar buiten was het een grote zinderende hitte. Ik dacht dat ik zou smelten, maar dat bleek gelukkig mee te vallen.

Ik vertrok van Rome met een spannende hardloopwedstrijd (op slippers) tegen de vertrektijd van de trein. Die heb ik gewonnen. Daar was ik blij mee want hier rijdt de trein maar 1x in het uur in plaats van om het kwartier met de NS.
Zondag heel de dag zitten niksen in Tarquinia en stukken gelezen in 2 van de drie boeken die ik in Rome heb gekocht.